Minamahal na mga tagapagturo ng kaligtasan at mga pamilyang pang-edukasyon sa labas,

Nagtuturo ka man ng primitive na paggawa ng apoy, pagtatayo ng shelter, wild edible identification, o alinman sa mga kasanayang makakatulong sa mga tao na makaligtas sa mga emerhensiya sa ilang, nagtatrabaho ka sa malalayong kapaligiran kung saan ang pagkakalantad sa lagay ng panahon, pagtatagpo ng wildlife, at ang mga pangunahing hamon ng pagpapakita ng mga diskarte sa kaligtasan ng buhay ay nagdudulot ng mga panganib na nauunawaan ng iyong pamilya na kasama ng paghahanda sa iba para sa mga sitwasyon sa buhay-o-kamatayan.

Tinuturuan mo ang mga tao na umunlad kapag nagkamali ang lahat. Ang bawat matagumpay na sunog ay nagsimula sa mga primitive na pamamaraan, bawat kanlungan na nagpapanatili sa mga mag-aaral na tuyo sa panahon ng bagyo, bawat aralin sa pag-navigate na pumipigil sa isang tao na mawala ay nakakatulong sa pagbuo ng kumpiyansa sa mga sitwasyon kung saan nagiging kritikal ang mga pangunahing kasanayan sa kaligtasan. Alam ng iyong pamilya ang hilig na nag-uudyok sa iyo na makabisado ang mga sinaunang teknik na ito, at alam din nila ang mga panganib— pagtatrabaho sa mga malalayong lugar kung saan ilang oras lang ang tulong, pagharap sa hindi mahuhulaan na lagay ng panahon at wildlife, at ang patuloy na katotohanan na ang pagtuturo sa kaligtasan sa kagubatan ay nagsasangkot ng kontroladong pagkakalantad sa mga elemento na maaaring mabilis na maging mapanganib.

Kinikilala ng mga digital legacy planning para sa survival instructor ang mga natatanging pangangailangan ng edukasyon sa ilang. Nagpapatakbo ka sa mga lokasyong walang saklaw ng cell, ang iyong iskedyul ay nakadepende sa mga kondisyon ng panahon at pana-panahong pag-access, at ang iyong pamilya ay nangangailangan ng mga system na nakakaunawa sa mga katotohanan ng pagtuturo sa backcountry. Kapag nakatuon ka sa kaligtasan ng mag-aaral, pagpapakita ng kasanayan, at pamamahala sa peligro sa mga hindi mahuhulaan na kapaligiran, dapat nilang malaman na ang kanilang mga pangangailangan sa komunikasyon ay pinangangasiwaan ng parehong maingat na paghahanda na dinadala mo sa bawat ekspedisyon sa ilang.

Maaaring kasama sa iyong mga huling mensahe ang praktikal na impormasyon—mga emergency na protocol at mga pamamaraan sa paglisan, mga lokasyon ng cache ng gear at impormasyon sa pakikipag-ugnayan ng mag-aaral, mga detalye ng sertipikasyon at mga materyales sa pagtuturo. Ngunit dapat ding ipakita ng mga ito kung ano ang nagtutulak sa iyo: ang malalim na kasiyahan sa mga kasanayan sa pagtuturo na maaaring magligtas ng mga buhay, pagmamalaki sa pagtulong sa mga tao na magkaroon ng kumpiyansa sa mga mapaghamong kapaligiran, at ang pag-unawa na ang kaalaman sa kaligtasan sa kagubatan ay nag-uugnay sa atin sa karunungan ng mga ninuno habang inihahanda tayo para sa mga modernong emerhensiya.

Ang mga pamilya sa panlabas na edukasyon ay gumagawa ng mga sakripisyo na hindi palaging nauunawaan ng iba—ang pag-aalala tungkol sa pagtatrabaho sa mga malalayong lugar na may likas na mga panganib, mga pinahabang panahon sa mga lokasyon sa backcountry na may limitadong komunikasyon, at ang mga natatanging hinihingi ng pagsuporta sa isang tao na ang propesyon ay kinabibilangan ng pagtuturo sa iba kung paano haharapin ang mga mapanganib na sitwasyon. Nararapat sa kanila ang mga sistema ng komunikasyon na nauunawaan ang mga katotohanang ito at nagbibigay ng seguridad na tumutugma sa kasanayan at paghahandang dinadala mo sa bawat aralin.

Salamat sa pagtuturo sa amin na maging maparaan kapag ito ang pinakamahalaga. Ang iyong kaalaman ay mahalaga, ang iyong pamilya ay mahalaga, at ang pagtiyak na sila ay protektado sa bawat programa sa kagubatan ay mahalaga din.

JP, Luca, CJ, 8, at Summer