Rzeczywistość służb ratownictwa medycznego jest taka, że niebezpieczeństwo może pojawić się z każdej strony. Wypadki drogowe w czasie interwencji pozostają jedną z głównych przyczyn śmierci w służbie wśród profesjonalistów EMS. Za każdym razem, gdy jedziecie kodem 3 przez skrzyżowania, poruszacie się w korkach w godzinach szczytu lub przewozicie krytycznych pacjentów z dużą prędkością, przyjmujecie ryzyka kumulujące się przez całą karierę. Wasza rodzina wie, że wjeżdżacie w niebezpieczeństwo, gdy padają sygnały, ale nie zawsze może śledzić, gdzie jesteście ani z jakimi konkretnymi ryzykami się mierzycie podczas 12- lub 24-godzinnej zmiany.

Wasza praca stawia was także w kontakcie z przemocą w sposób nie do pojęcia dla pracowników biurowych. Reagujecie na strzelaniny, wezwania do przemocy domowej i nagłe przypadki psychiatryczne, gdzie agresja pacjenta może stać się śmiertelna bez ostrzeżenia. Leczycie ofiary przemocy, czasem sami stając się celami. Psychiczny i emocjonalny koszt powtarzającej się ekspozycji na traumę wpływa na wasze relacje z rodziną i przyjaciółmi, nawet gdy nie możecie opowiedzieć o tym, co widzieliście. Bliscy widzą was wracających do domu wyczerpanych i czasem wycofanych, ale mogą nie do końca rozumieć ciężar, który dźwigacie po wezwaniach, które nigdy nie opuszczą waszej pamięci.

Rozważcie przygotowanie różnych wiadomości dla różnych odbiorców w waszym życiu. Członkowie waszej załogi rozumieją braterstwo i siostrzeństwo medycyny ratunkowej w sposób, w jaki wasza rodzina nigdy nie zrozumie. Znają czarny humor pomagający wam przetwarzać traumę, niewerbalną komunikację podczas krytycznych wezwań i zaufanie potrzebne do skutecznej pracy w sytuacjach zagrażających życiu. Wiadomości do załogi mogą wyrażać uznanie dla konkretnych wezwań, przy których pracowaliście razem, wzajemnego wsparcia, które utrzymywało was w trudnych zmianach, i wdzięczność za partnerstwo, które pozwoliło wam ratować życie. Te relacje zasługują na własne uznanie, oddzielnie od wiadomości do rodziny, która doświadcza waszej pracy z zewnątrz.

Your planowanie spuścizny should also address practical matters unique to emergency services. Udokumentujcie emerytury i świadczenia dla wdów/wdowców, polisy ubezpieczenia na życie dla ratowników oraz wszelkie świadczenia z tytułu śmierci w służbie, do których wasza rodzina miałaby prawo. Dołączcie informacje o organizacjach EMS wspierających rodziny, sieciach wsparcia koleżeńskiego i zasobach do radzenia sobie z żałobą w środowisku ratowników. Wasza rodzina może potrzebować wskazówek, jak poruszać się po wyzwaniach administracyjnych po śmierci w służbie—od protokołów służbowych po uroczystości upamiętniające zgodne z tradycjami EMS.

Spędziliście karierę udzielając pomocy w stanach nagłych ludziom w ich najgorszych chwilach, oferując kompetencje i współczucie, gdy najbardziej tego potrzebowali. Teraz czas rozszerzyć tę samą troskę na waszych bliskich, zapewniając im ochronę i wsparcie niezależnie od tego, co wydarzy się podczas waszej kolejnej zmiany. Wasza cyfrowa spuścizna to nie morbiczne przygotowanie na najgorsze—to ostatni akt służby wobec ludzi, którzy wspierali was przez lata wymagającej, sensownej pracy. Martwili się o was za każdym razem, gdy wychodziliście na zmianę. Podarujcie im świadomość, że myśleliście naprzód, planowaliście starannie i zadbaliście o to, by zostali otoczeni opieką—tak jak wy otoczyliście opieką niezliczonych pacjentów w całej waszej karierze EMS.

JP, Luca, CJ, 8 i Summer