Ang mga disaster response team at mga tauhan ng FEMA ay sumasakop sa isang natatanging posisyon sa mga serbisyong pang-emergency: hindi ka nagde-deploy sa mga indibidwal na emergency, ngunit sa mga sakuna. Kapag sinira ng mga bagyo ang mga baybayin, kapag pinapantayan ng mga buhawi ang mga komunidad, kapag bumagsak ang mga lindol sa imprastraktura, kapag natupok ng mga wildfire ang buong rehiyon—iniimpake mo ang iyong mga gamit at nagde-deploy sa mga kapaligiran kung saan nabigo ang mga normal na sistema ng kaligtasan, kung saan ang mga imprastraktura ay nakompromiso, at kung saan ang mga panganib ay hindi iisang kaganapan ngunit patuloy, umuunlad, maraming aspeto na mga banta na kasama sa bawat lumilipas na oras.

Naiintindihan ng iyong mga pamilya ang isang bagay na nagtatakda ng pagtugon sa sakuna bukod sa mga karaniwang serbisyong pang-emergency: kawalan ng katiyakan sa tagal at hindi mahuhulaan ang mga kondisyon. Kapag nag-deploy ka sa isang disaster zone, alam ng iyong pamilya na aalis ka ng ilang araw o linggo, hindi oras. Alam nilang magtatrabaho ka sa mga kapaligiran kung saan ang pangunahing sakuna ay maaaring sundan ng pangalawang banta—mga aftershock, pagkabigo sa imprastraktura, paglaganap ng sakit, paglabas ng kemikal mula sa mga nasirang pasilidad. Natutunan nila na ang mga pag-deploy ng sakuna ay hindi sumusunod sa mga predictable pattern dahil ang mga sakuna mismo ay pangunahing magulong mga kaganapan na sumasalungat sa standard operational planning.

Ang mga partikular na panganib na kinakaharap mo ay magkakaiba at pinagsama-sama. Ang pag-deploy sa mga hurricane at tornado disaster zones ay nangangahulugan ng pagtatrabaho sa mga lugar kung saan laganap ang pagkasira ng istruktura ngunit hindi palaging nakikita kaagad—mga gusaling mukhang matatag ngunit nakompromiso, mga debris field na nagtatago ng mga panganib, at ang patuloy na banta ng masamang panahon habang ang mga sistema ay nananatiling aktibo sa rehiyon. Ang mga panganib sa pagbagsak ng istruktura sa mga nasirang gusali ay hindi hypothetical—madalas na ikaw ang unang taong pumapasok sa mga istruktura upang tasahin ang kaligtasan, ibig sabihin, nahaharap ka sa pinakamalaking panganib ng pangalawang pagbagsak na dulot ng mga aftershock, patuloy na pagkasira, o pagbabago sa mga tambak ng mga labi.

Ang pagkakalantad sa mga mapanganib na materyales at mga contaminant ay halos hindi maiiwasan sa mga disaster zone. Ang mga pasilidad na pang-industriya na nasira ng mga sakuna ay naglalabas ng mga kemikal. Ang tubig-baha ay humahalo sa dumi sa alkantarilya at basurang pang-industriya. Ang nabubulok na organikong bagay ay lumilikha ng mga panganib sa nakakahawang sakit. Ang asbestos at iba pang materyales sa gusali ay nagiging airborne habang ang mga istruktura ay gumuho. Nagtatrabaho ka sa kapaligirang ito nang matagal, nag-iipon ng mga exposure na iniiwasan ng mga indibidwal na tagatugon sa insidente sa pamamagitan ng paglilimita sa oras ng eksena. Ang mga aftershock at pangalawang banta ng sakuna ay nangangahulugan na ang sakuna na nag-trigger sa iyong pag-deploy ay maaaring hindi tapos—may mga aftershock ang mga lindol, maaaring lumipat ng direksyon ang mga wildfire, maaaring tumaas muli ang tubig baha, maaaring tumigil at bumalik ang mga bagyo.

Marahil ang pinaka mapanlinlang ay ang paglaganap ng mga nakakahawang sakit sa mga lugar ng sakuna kung saan nabigo ang imprastraktura ng kalinisan, nalulula o nawasak ang mga pasilidad na medikal, at ang malaking populasyon ay naninirahan sa malapit na lugar na may nakompromisong kalinisan. Ang kolera, tipus, mga impeksyon sa paghinga—ang mga sakuna ay lumilikha ng mga mainam na kondisyon para sa paghahatid ng sakit, at ang mga tumutugon sa sakuna ay kabilang sa mga pinakanakalantad na populasyon. Nauunawaan ng iyong mga pamilya ang pinagsama-samang mga panganib na ito sa mga paraan na mahirap ipaliwanag sa mga taong hindi pa na-deploy sa isang disaster zone.

Para sa mga may mga anak, pag-isipang ipaliwanag kung bakit mo ginagawa ang gawaing ito—hindi lamang ang pakiramdam ng tungkulin o ang kahalagahan ng pamamahala sa emerhensiya, ngunit ang mas malalim na kahulugan ng pagiging taong nagde-deploy kapag dumating ang sakuna, nagdudulot ng kaguluhan, na tumutulong sa mga komunidad na makahanap ng mga daan patungo sa pagbangon kapag nawasak ang lahat ng pamilyar. Magbahagi ng mga partikular na alaala mula sa mga deployment na naglalarawan kung bakit mahalaga ang gawaing ito: ang pamilyang tinulungan mong muling magsama-sama pagkatapos ng buhawi, ang komunidad na tinulungan mo sa pagtatatag ng emergency shelter pagkatapos ng bagyo, ang paghahanap at pagsagip kung saan nagligtas ng mga buhay ang iyong koordinasyon.

Pag-isipang gumawa ng mga mensaheng partikular sa deployment. Isang mensahe para sa iyong disaster response team kung ikaw ang hindi nakauwi—ang pagkilala sa mahihirap na desisyong ginawa sa magulong kapaligiran at pagpapalaya sa kanila mula sa pananagutan para sa mga resulta na lampas sa kontrol ng sinuman. Isang mensahe para sa mga komunidad na iyong pinaglingkuran, na nagbibigay-diin na ang gawaing pagtugon sa sakuna ay tungkol sa higit pa sa mga indibidwal na pagliligtas—ito ay tungkol sa pagtulong sa buong populasyon na mag-navigate sa sakuna na pagkawala at simulan ang muling pagtatayo. Isang mensahe para sa hinaharap na mga propesyonal sa pagtugon sa sakuna, na nagpapatibay sa kritikal na kahalagahan ng gawaing ito habang binibigyang-diin ang pangangailangan para sa komprehensibong pagtatasa ng panganib at konserbatibong paggawa ng desisyon kahit na sa ilalim ng matinding presyon ng oras.

Ang iyong mga pamilya ay nakabuo ng espesyal na katatagan na hindi maintindihan ng karamihan ng mga tao—ang kakayahang gumana nang normal habang naka-deploy ka sa mga disaster zone sa loob ng ilang linggo, pamamahala sa mga responsibilidad sa bahay at mga pangangailangan ng pamilya habang alam mong nagtatrabaho ka sa mapanganib at hindi matatag na mga kapaligiran. Natuto silang magbasa ng mga balita sa sakuna sa ibang paraan, nauunawaan kung ano ang ibig sabihin ng mga partikular na uri ng pinsala para sa iyong mga panganib sa pag-deploy. Nagpakita sila ng kahanga-hangang lakas sa pagsuporta sa iyong tungkulin sa kabila ng pinalawig na paghihiwalay at mga lehitimong panganib. Nararapat sa kanila ang mga mensaheng nagpaparangal sa kanilang katatagan, kinikilala ang kakaibang pasanin ng pagiging pamilya ng tagatugon sa sakuna, at nagpapahayag ng matinding pasasalamat sa kanilang suporta sa trabahong nagsisilbi sa mga komunidad sa panahon ng kanilang mga pinakadesperadong sandali.

Isa ka mang FEMA deployment specialist na tumutugon sa mga deklarasyon ng sakuna ng pangulo, isang miyembro ng urban search and rescue team na nagde-deploy sa mga insidente ng pagbagsak ng istruktura, isang emergency management coordinator na nagtatrabaho sa antas ng estado o pederal, o isang miyembro ng pangkat ng tulong sa medikal na sakuna na nagbibigay ng pangangalaga sa mahigpit na kapaligiran—ang mga panganib na kinakaharap mo ay nararapat sa paghahanda na tumutugma sa iyong propesyonal na kadalubhasaan. Ang pagpaplano ng digital legacy ay hindi pesimismo; ito ay ang parehong masusing paghahanda at contingency planning na tumutukoy sa propesyonal na pagtugon sa kalamidad. Hindi ka magde-deploy sa isang disaster zone nang hindi tinatasa ang mga panganib, sinusuri ang mga plano sa pagpapatakbo, at nagtatatag ng mga protocol sa kaligtasan. Ang kinabukasan ng iyong pamilya ay nararapat sa parehong sistematikong atensyon sa mga senaryo na inaasahan mong hindi mangyayari ngunit dapat handa na tugunan.

JP, Luca, CJ, 8, at Summer